آئین های سنتی عروسی در چوپانان
در گذشته، مراسم عروسی در چوپانان با آداب‌ورسوم ویژه و شور و حال وصف‌ناپذیری برگزار می‌شد؛ آیین‌هایی که هرکدام ریشه در فرهنگ، باورها و زندگی صمیمانه مردم این دیار داشتند و جلوه‌ای از همبستگی و شادی جمعی را به نمایش می‌گذاشتند.
پس از آنکه داماد لباس مخصوص دامادی را بر تن می‌کرد، مراسم با خواندن اشعار و ترانه‌های محلی ادامه می‌یافت. حاضران با شور و شوق، اشعاری را در وصف داماد، عروس و شادی این پیوند مبارک زمزمه می‌کردند:
یار مبارک، مبارک، مبارک؛ ان‌شاءالله مبارکش باد.
عروسی شاهانه؛ ان‌شاءالله مبارکش باد.
گل به گلستانه؛ ان‌شاءالله مبارکش باد.
جشن بزرگانه؛ ان‌شاءالله مبارکش باد.

از جمله این اشعار محلی می‌توان به ابیاتی اشاره کرد که با عبارت «اون بام بلند که می‌بینی، بام منه» آغاز می‌شد و در ادامه، از یار، عشق، دلدادگی و پیوند عاشقانه سخن می‌گفت.
این آیین‌ها، تنها بخشی از خاطرات شیرین عروسی‌های قدیم چوپانان هستند؛ سنت‌هایی که در سادگی و صمیمیت خود، جلوه‌ای از فرهنگ اصیل، شادی‌های جمعی و پیوندهای عمیق خانوادگی مردم این روستا را به یادگار گذاشته‌اند.
این رسم‌ها و ترانه‌ها، گنجینه‌هایی ارزشمند از میراث ناملموس چوپانان‌اند؛ یادگار روزگاری که شادی، با صدای دف، نوای ترانه‌های محلی و همدلی مردم معنا پیدا می‌کرد.