قتباس از کتاب «چوپانان، نگین کویر»
نویسنده: مهدی افضل
۱- انبار میانه
هرچه از این انبار، فلسفه وجودی و برکاتش بگوییم کم گفته‌ایم؛ چون یکی از دلایل موفقیت این بزرگواران در عمران و آبادانی این منطقه، فکر جمعی و تعاون بود.
سرمایه‌ها از ابتدا که در این محل (انبار میانه) که میدان‌داری قدر بود، تبلور می‌یافت. سرمایه‌ها از ابتدا گندم و جو بود؛ چون در آن برهه به دلیل کمبود پول، دستمزدها با جنس پرداخت می‌شد که قوت همگان بود. بنابراین جمع‌آوری و نگهداری اجناس، مستلزم انباری بود به نام انبار میانه.
در تداوم این روند بنا به مصوبه‌ی شورا، هر مالک موظف شد از سهم خودش (اربابی) مقدار معینی سرخرمن گندم، جو، ارزن به انبار میانه تحویل دهد. در واقع این انبار صندوقی بود که حق عضویت اعضا را سرخرمن دریافت می‌کرد. جالب این‌که رعیتی که موظف بود سهم ارباب را به وسیله الاغ یا شتر به خانه ارباب ببرد، سر راهش، اول سهم انبار میانه را تحویل می‌داد و بعد خدمت ارباب خود می‌رسید.کلیه امور عمرانی، از توسعه و نگهداری قنات، برج و باروی ده، احداث حمام، آب‌انبار، آسیاب، حصار دشت، غریب‌خانه، غسّال‌خانه، مسجد، مدرسه و... گرفته، تا سفره‌ای که برای پذیرایی مهمانان دولتی به میزبانی کدخدا گسترده می‌شد و به طور کلی عمده مخارجی که انتفاعش همگانی بود و یا به اعضا می‌رسید، به حساب انبار میانه هزینه می‌ شد